Ipinangangako ni Valerio na kaya niyang lumipad.

 [Emperador Valerio] «Sa kuwentong ito, ako, si Valerio, ang kumakatawan sa dati kong diyos na may uban na buhok, at kaya kong lumipad.»

[Narrador] Ipinangangako ni Valerio na kaya niyang lumipad.

[Valerio] «Ginawa namin iyon sa kanila dahil tumanggi silang magpatirapa sa harap ng aming mga imahe.»

[Ang Nagagalit na Bayan] «Hinihingi namin ang isang pampublikong paghingi ng tawad. Itinatayo ba ang pananampalataya sa ibabaw ng mga kasinungalingan? Isang pandaraya, isang pandaraya ba ay nagiging sagrado?»

[Valerio sa kanyang diyos] «Iligtas mo ako sa sitwasyong ito.»

[Sumagot ang rebulto] «Huwag mong kalimutan na yari lamang ako sa plaster at wala akong magagawa. Bubuhatin nila ako upang dalhin palayo, gaya rin ng gagawin nila sa iyo. Kahit paano, hindi ako makakaramdam ng sakit.»

Salaysay ng Alamat ng Lumilipad na Emperador

I. Ang Mito ng mga Gintong Ulap

Sa malawak na Imperyo ng Aurelia, nahaharap si Emperador Valerio na Dakila sa isang mahalagang yugto ng kanyang kasikatan. Upang patatagin ang kanyang ganap na kapangyarihan at gawing walang hanggan ang kanyang dinastiya, iniutos niya sa kanyang mga eskriba na isulat ang Epikong Makalangit: isang banal na dokumento na ipinamahagi sa mga balumbon ng pergamino sa bawat sulok ng kaharian. Mariin nitong ipinahahayag at paulit-ulit na iginigiit na noong kabataan ni Valerio, lumutang siya sa ibabaw ng mga hanging nagmumula sa hilaga, naglakad nang nakayapak sa mga bunton ng bulak na pangkalawakan, at pinalutang ang buong mga kastilyo sa pamamagitan lamang ng isang kisap ng kanyang mga mata.

Upang patibayin ang pananampalataya, ipinagawa niya ang libu-libong maliliit na estatuwa na yari sa ginto at garing, na naglalarawan sa kanyang sariling wangis habang lumulutang sa hangin. Ipinasiya ng mga paring imperyal na nagtataglay ng banal na diwa ang mga imaheng ito. Pinilit nila ang bawat nasasakupan na yumuko kapag dumaraan sa harap ng mga ito, at ipinahayag na ang anumang kapabayaan, pagkatisod, o kawalang-galang na kilos laban sa isang estatuwa ay isang di-mapapatawad na paglapastangan sa kaayusan ng sansinukob. Umaapaw ang mga kaban ng imperyo sa mga handog ng mga mananampalataya, at perpektong umuunlad ang negosyo ng debosyon.

II. Ang Pagbubunyag sa Ilusyonista

Tumagal nang ilang dekada ang panloloko, hanggang sa isang araw ay dumating si Gabriel, isang hamak na guro ng pisika at likas na pilosopiya. Dahil sawang-sawa na siya sa intelektuwal na pagpapasakop, tinipon ni Gabriel ang isang nagtatakang pulutong sa gitnang liwasan at nagsagawa ng sunod-sunod na siyentipikong demonstrasyon batay sa grabidad, densidad ng atmospera, at mekanika ng mga nakatagong kalo.

Gamit ang mga pisara at mga kalkulasyong matematikal na hindi mapabubulaanan, pinatunayan niya na walang katawan ng tao ang maaaring sumalungat sa grabidad o lumakad sa kondensadong singaw ng tubig. Ipinaliwanag niya, sa pamamagitan ng mga pisikal na ebidensiya at mga saksing nagsisi, na ang imperyal na «paglipad» ay isa lamang palabas na ilusyon na itinanghal gamit ang mga di-nakikitang sinulid na seda at mga malukong salamin sa matatarik na bangin ng palasyo. Sumabog ang katotohanan na parang kulog: ang buhay na diyos ay isa lamang manlolokong may napakahusay na kampanya sa marketing.

III. Ang Iskandalo at ang Pagtatanggol sa Dogma

Nabalot ng matinding pagkataranta ang imperyo. Ang mga guwardiyang imperyal, na nagngingitngit sa galit dahil may isang batang lalaking wala sa loob na nakapagbagsak sa lupa ng isang maliit na replika ng emperador habang may pagtatanghal sa lansangan, ay naglabas ng isang opisyal na pahayag na nag-aalab sa galit:

«Ito ay isang di-matitiis na paglapastangan sa damdamin ng milyun-milyong nasasakupan na sumasamba sa Lumilipad na Emperador nang may malalim na pananampalataya! Hinihingi namin ang isang agaran at pampublikong paghingi ng tawad. Hindi maaaring yurakan ang dignidad ng aming diyos ng mga walang-kaluluwang walang pananampalataya.»

Ang tugon ni Gabriel, habang nakatayo sa mga baitang ng pampublikong liwasan sa harap ng nagkakabaha-bahaging pulutong, ay umalingawngaw nang may malamig na linaw:

«Kailangan ba talaga nating ipagtanggol ang isang pananampalatayang nakabatay sa isang napatunayang kasinungalingan? Dahil ba nakapagkamal ng napakalaking kayamanan ang isang manloloko at nahipnotismo niya ang milyun-milyong tao, nagiging sagrado na ang kanyang pandaraya? Nagiging hindi na ba maaaring kuwestiyunin ang isang katawa-tawang paniniwala dahil lamang pinaniniwalaan ito ng napakaraming tao?»

«Inaasahan ba ninyong maniwala rin ako nang walang taros na ang isang lalaking kahawig na kahawig ng Romanong diyos na si Jupiter ay lumakad sa ibabaw ng isang dagat na nasa likidong estado nang hindi lumulubog? Inaasahan din ba ninyong maniwala ako na pinahinto niya ang mga hangin sa pamamagitan ng kanyang mga kamay? Nauunawaan ko na ngayon kung bakit pinagpala ng Roma, sa mga tekstong ibinenta sa atin bilang mga sagrado, ang mga naniniwala nang hindi nakikita… ang liwanag ng mga ebidensiya. Ginawa nilang katotohanan ang kanilang diyos, gayong ang katotohanan ay hindi isang may hangganang nilalang, kundi impormasyong maaaring beripikahin sa realidad, at ang impormasyong iyon ay hindi maaaring ikulong sa iisang nilalang lamang, sapagkat ito ay walang hanggan.»